Zaufany Psycholog / Psychologia w pigułce / Narzędzia diagnostyczne / SCID-5
SCID-5 (Structured Clinical Interview for DSM-5) to półustrukturyzowany wywiad, czyli rozmowa prowadzona według ustalonego schematu pytań. Pomaga klinicyście ustalić najważniejsze rozpoznania z klasyfikacji DSM-5. Istnieje też osobna wersja do oceny zaburzeń osobowości (SCID-5-PD). Nie jest to test do samodzielnego wypełnienia, lecz rozmowa z przeszkolonym specjalistą.
Co to jest: półustrukturyzowany wywiad do rozpoznań z DSM-5. Dla kogo: dorośli. Kto przeprowadza: klinicysta lub przeszkolony specjalista zdrowia psychicznego. Ile trwa: zależy od wersji, według Columbia University od 30 do 120 minut dla wersji klinicznej i dla wersji osobowości.
SCID-5 jest przewodnikiem po wywiadzie, który służy do ustalania najważniejszych rozpoznań według DSM-5, czyli amerykańskiej klasyfikacji zaburzeń psychicznych. Zawiera pytania sprawdzające po kolei kryteria diagnostyczne danych zaburzeń. Głównym autorem jest Michael First, a narzędzie wydaje American Psychiatric Association Publishing.
Istnieje kilka wersji: badawcza (SCID-5-RV), kliniczna (SCID-5-CV), do badań klinicznych (SCID-5-CT), do oceny zaburzeń osobowości (SCID-5-PD) oraz do oceny zaburzeń osobowości w modelu alternatywnym z DSM-5. Skrót SCID oznacza też ciężki złożony niedobór odporności, rzadką chorobę, w której dziecko rodzi się z niewielką odpornością albo bez niej, o czym informuje Cleveland Clinic. To zupełnie inne zagadnienie niż wywiad psychiatryczny.
Polskie wersje wydaje Pracownia Testów Psychologicznych Polskiego Towarzystwa Psychologicznego: Ustrukturalizowany Wywiad Kliniczny do Diagnozy Zaburzeń według DSM-5 w wersji klinicznej (SCID-5-CV) oraz do badania zaburzeń osobowości (SCID-5-PD). Polską wersję kliniczną opracowała Emilia Wrocławska-Warchala. Przy SCID-5-PD naukową redakcję polskiego wydania części opartej na dawnym SCID-II prowadzili Bogdan Zawadzki, Agnieszka Popiel i Ewa Pragłowska, a Emilia Wrocławska-Warchala redagowała nowe treści. Wydawca opisuje SCID-5-PD jako zaktualizowaną wersję SCID-II.
Według Columbia University wywiad prowadzi klinicysta lub przeszkolony pracownik ochrony zdrowia psychicznego, który zna klasyfikację DSM-5 i jej kryteria. Rozmówcami mogą być pacjenci psychiatryczni, pacjenci z innymi chorobami, a także osoby, które same nie uważają się za pacjentów, na przykład uczestnicy badań w populacji ogólnej.
SCID-5 jest przeznaczony głównie dla dorosłych. Część badaczy stosowała go u nastolatków, a wersja dla dzieci i młodzieży jest dopiero w przygotowaniu. Columbia University podaje, że nie ma wymogu określonego dyplomu, a ważniejsze jest doświadczenie kliniczne.
Polski wydawca podaje, że SCID-5 jest najbardziej odpowiedni dla dorosłych (od ukończenia 18 lat), a po niewielkich zmianach sformułowania pytań może być stosowany także u młodzieży. Obie polskie wersje należą do kategorii A (testy dla psychologów i dla innych specjalistów), a wydawca wskazuje je jako szczególnie przydatne dla psychologów i psychiatrów. Inaczej niż autorzy oryginału, polski wydawca wymaga do zakupu ukończonych studiów magisterskich: z psychologii albo innych, połączonych z pracą z ludźmi w obszarze uzasadniającym stosowanie narzędzia. Przy SCID-5-PD wydawca podaje badanie indywidualne bez ograniczenia czasu.
Badanie ma formę rozmowy. Specjalista zadaje pytania w ustalonej kolejności i na podstawie odpowiedzi ocenia, czy spełnione są kolejne kryteria danego rozpoznania. W wersji klinicznej część zaburzeń jest objęta tylko pytaniami przesiewowymi, a po odpowiedzi twierdzącej specjalista dopytuje o szczegóły. Zakres rozmowy zależy od wersji i od tego, które zaburzenia są oceniane.
Columbia University podaje przybliżony czas: dla wersji klinicznej od 30 do 120 minut, dla wersji do oceny zaburzeń osobowości także od 30 do 120 minut, a dla podstawowej wersji badawczej od 45 do 120 minut. Czas zależy od liczby ocenianych zaburzeń, złożoności przypadku i tego, jak zwięźle badany potrafi opowiedzieć o swoich objawach.
W wersji dla zaburzeń osobowości można wcześniej wypełnić krótki kwestionariusz samoopisowy (SCID-5-SPQ), który skraca wywiad, ponieważ odpowiedzi "nie" pozwalają pominąć część pytań.
Efektem jest ocena klinicysty, czy objawy opisywane przez pacjenta odpowiadają kryteriom diagnostycznym poszczególnych zaburzeń z DSM-5. Wersja do zaburzeń osobowości w modelu alternatywnym pozwala na ocenę zarówno wymiarową, jak i kategorialną.
Wywiad porządkuje rozmowę diagnostyczną, ale nie zastępuje decyzji lekarza lub psychologa. Rozpoznanie stawia specjalista, który bierze pod uwagę także historię pacjenta, obserwację i inne badania.
SCID-5 prowadzi klinicysta, więc nie jest to test do samodzielnego wypełnienia w domu. Jedynie kwestionariusz SCID-5-SPQ jest przeznaczony do wypełnienia przez pacjenta, ale służy tylko do skrócenia wywiadu.
Firma TeleSage opracowała komputerowe wersje wywiadu, które według Columbia University są w pełni skomputeryzowanymi wersjami SCID-5, działającymi w internecie. Oryginalne wersje rozprowadza American Psychiatric Association Publishing, przy czym wersja badawcza jest dostępna wyłącznie za zgodą wydawcy. Dla osób prowadzących wywiad przygotowano podręcznik użytkownika i materiały szkoleniowe.
Columbia University zaznacza, że często nie da się przeprowadzić wywiadu u osób z umiarkowaną lub ciężką niepełnosprawnością intelektualną, u osób zbyt poznawczo osłabionych, by odpowiedzieć na pytania, ani u osób zbyt chorych somatycznie lub psychicznie, by wziąć udział w rozmowie.
W wersji klinicznej część zaburzeń jest objęta tylko pytaniami przesiewowymi. Jeśli pacjent odpowie twierdząco, klinicysta musi sam, już bez gotowego schematu pytań, ocenić, czy kryteria tego zaburzenia są spełnione.
W psychiatrii i psychologii SCID to wywiad do ustalania rozpoznań według DSM-5, prowadzony przez specjalistę. Ten sam skrót oznacza też rzadką chorobę odporności, ale to zupełnie inny temat.
To wersja wywiadu do oceny zaburzeń osobowości według DSM-5. Wcześniej pacjent może wypełnić kwestionariusz SCID-5-SPQ, który pozwala skrócić rozmowę.
Columbia University podaje od 30 do 120 minut dla wersji klinicznej i wersji do zaburzeń osobowości oraz od 45 do 120 minut dla podstawowej wersji badawczej. Czas zależy od złożoności przypadku.
Wywiad powinien prowadzić klinicysta lub przeszkolony specjalista, który zna kryteria DSM-5. Columbia University zaznacza, że ważniejsze od rodzaju dyplomu jest doświadczenie kliniczne.
O doborze narzędzi decyduje specjalista prowadzący diagnozę. Na liście są psycholodzy, psychoterapeuci i psychiatrzy z całej Polski, także online.