Zaburzenie osobowości, w którym jednostka funkcjonuje „na krawędzi” między normalnym, adaptacyjnym życiem a faktycznymi problemami psychicznymi. Osobę taką cechują różne formy niestabilności, takie jak niestabilne relacje z innymi, nagłe i nieadekwatne zmiany nastroju, zaburzony obraz własnej osoby, częste wybuchy złości, autodestrukcyjne zachowania, takie jak uprawianie hazardu czy dokonywanie drobnych kradzieży. Często występują też długotrwałe odczucia nudy.
Eudajmonizm
Cel etyczny i właściwa postawa...