Mizofonia - definicja

Nazwa “mizofonia” wynikająca z połączenia greckich słów “misos” i “phonia”, wskazujących kolejno “nienawiść” i “dźwięk” i opisuje zespół nadwrażliwości na dane dźwięki (z ang. Selective Sound Sensitivity Syndrome, w skróconej wersji SSSS) zdefiniowany przez Marshę Johnson w latach 90 XXw. Definicja mizofonii po raz pierwszy została zastosowana w 2002 przez Pawła Jastreboffa i współcześnie jest coraz częściej wykorzystywane. Osoba cierpiąca na mizofonię zazwyczaj jest świadoma, że jej reakcje są przesadzone (może odczuwać wstyd z ich powodu) i z tego powodu stara się unikać sytuacji, które mogłyby pogłębić objawy tego zespołu nadwrażliwości (np. unika jedzenia w towarzystwie innych ludzi). Mizofonia może współwystępować z zaburzeniem obsesyjno-kompulsywnym, zwłaszcza że ich objawy mogą sprawiać wrażenie zbliżonych, a także z PTSD, zaburzeniami odżywiania i depresją. Zespół nadwrażliwości na wybrane dźwięki może prowadzić do konfliktów społecznych, trudności w relacjach, poczucie utraty kontroli nad sobą oraz obniżenia nastroju i jakości życia. Mizofonia jest powiązana z doświadczeniami życiowymi ludzi na nią cierpiących, ich profilem psychologicznym, możliwym przekonaniem o potencjalnym zagrożeniu oraz kontekstem, w jakim pojawia się dźwięk. Szczególnie istotne jest to, że reakcje związane z mizofonią często dotyczą dźwięków wydawanych przez określonych członków rodziny lub współpracowników. W przypadku gdzie wydawane są te same dźwięki (np. sapanie) przez dziecko lub zwierzę reakcja jest dużo słabsza lub nie występuję wcale.