Identyfikacja Projekcyjna - definicja

W teorii relacji z obiektem to jeden z mechanizmów kształtujących świat psychiczny dziecka. Identyfikacja projekcyjna polega na przenoszeniu fragmentu jaźni dziecka na obiekt oraz na fantazjowaniu o kontrolowaniu go. W interakcji z inną osobą, ta doświadcza presji tej projekcji, skupia się na niej i zachowuje się zgodnie z jej treścią. Pragnienia i emocje będą inaczej przetwarzane przez drugą osobę – zostaną zinternalizowane. Identyfikacja projekcyjna, gdy skierowana na osobę, która jest w stanie poradzić sobie z nimi w sposób bardziej dojrzały (np. psychoterapeuta) niż nadawca, może doprowadzić do tego, że zinternalizowane uczucia będą mniej zagrażać integracji ego. Dzieje się tak w relacji z pacjentem, którego zaburzenia są głębsze niż neurotyczne – wówczas identyfikacja projekcyjna staje się zjawiskiem o charakterze interpersonalnym. Pacjent przenosi napięcia i rozszczepione (nieakceptowane) aspekty Ja na zewnętrzny obiekt – sprawia, że terapeuta doświadcza tych emocji i postaw, przed którymi sam pacjent się broni.