Bunt młodzieńczy - definicja

Bunt młodzieńczy to sprzeciw dorastającego człowieka wobec społecznych, psychologicznych i fizycznych sytuacji częsty w okresie nastoletnim. Mogą pojawiać się stany, które według niego są spostrzegane jako zagrażające, ubezwłasnowolniające czy nie zgadzające się z jego poglądami. Prawdziwym zadaniem buntu jest pragnienie obalenia napotykanych reguł, oczekiwań i norm oraz postawienia na ich miejsce lepszych, odpowiadających idealistycznym przekonaniom, własnych. Bunt może być wewnętrzny, osoba tłumi swoje doświadczenia i odreagowuje na inne sposoby, albo zewnętrzny, który objawia się łamaniem zasad, lekceważeniem praw, lub manifestowaniu swoich poglądów poprzez przejmowanie wskazanych ideologii różniących się od powszechnych które obowiązują. Bunt młodzieńczy dotyczy prawie każdego nastolatka i powiązane jest z kształtowaniem własnej tożsamości.