Zaufany Psycholog / Psychologia w pigułce / Kody ICD-10 / F51
Kod F51 oznacza nieorganiczne zaburzenia snu, czyli zaburzenia snu, których pierwotną przyczynę stanowią czynniki emocjonalne. Nie dotyczy zaburzeń snu spowodowanych zdiagnozowanymi schorzeniami somatycznymi.
Kod F51 to nieorganiczne zaburzenia snu: rozpoznanie stosowane, gdy pierwotną przyczyną problemów ze snem są czynniki emocjonalne.
Opis oficjalny przypomina, że zaburzenia snu są często jednym z objawów innego schorzenia psychicznego lub somatycznego. Można je klasyfikować jako pierwotne albo jako jeden z objawów schorzenia wymienionego gdzie indziej, na podstawie obrazu i przebiegu klinicznego, a także względów terapeutycznych i priorytetów w chwili konsultacji.
Gdy zaburzenia snu są jedną z głównych dolegliwości i postrzega się je jako odrębne schorzenie, zazwyczaj stosuje się kod nieorganicznych zaburzeń snu łącznie z innymi rozpoznaniami opisującymi objawy psychopatologiczne i stan patofizjologiczny. Rozpoznania tego używa się tylko wtedy, gdy pierwotną przyczyną są czynniki emocjonalne.
Kategoria nie obejmuje zaburzeń snu spowodowanych zdiagnozowanymi schorzeniami somatycznymi ani zaburzeń snu (organicznych) z kodu G47.-. Podkody to m.in. bezsenność, hipersomnia, zaburzenia rytmu snu i czuwania, somnambulizm, lęki nocne i koszmary senne.
Zaburzenia snu są często jednym z objawów innego schorzenia psychicznego lub somatycznego. Zaburzenia snu należy klasyfikować jako pierwotne lub jako jeden z objawów schorzenia wymienionego gdzie indziej, w tym lub innych rozdziałach, na podstawie obrazu i przebiegu klinicznego, jak również w oparciu o względy terapeutyczne i priorytety w chwili konsultacji. Jeżeli zaburzenia snu stanowią jedną z głównych dolegliwości i są postrzegane jako odrębne schorzenie, wówczas zazwyczaj należy posługiwać się kodem nieorganicznych zaburzeń snu łącznie z innymi odpowiednimi rozpoznaniami, opisującymi objawy psychopatologiczne i stan patofizjologiczny stwierdzane w konkretnym przypadku. Rozpoznaniem nieorganicznych zaburzeń snu należy się posługiwać tylko wówczas, gdy pierwotną przyczynę stanowią czynniki emocjonalne. Rozpoznanie to nie obejmuje zaburzeń snu spowodowanych zdiagnozowanymi schorzeniami somatycznymi sklasyfikowanymi gdzie indziej.
Nie obejmuje: zaburzenia snu (organiczne) (G47.–)
Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10, tom I, polskie wydanie
| F51.0 | Bezsenność nieorganiczna |
|---|---|
| F51.1 | Nieorganiczna hipersomnia |
| F51.2 | Nieorganiczne zaburzenia rytmu snu i czuwania |
| F51.3 | Somnambulizm [sennowłóctwo] |
| F51.4 | Lęki nocne |
| F51.5 | Koszmary senne |
| F51.8 | Inne nieorganiczne zaburzenia snu |
| F51.9 | Nieorganiczne zaburzenia snu, nieokreślone |
Klasyfikacja wskazuje, że poniższe stany koduje się inaczej:
Na zwolnieniu lekarskim może pojawić się kod choroby z klasyfikacji ICD-10. To, kto widzi ten kod i czy trafia on do pracodawcy, wyjaśniamy w osobnym artykule: Czy pracodawca widzi kod choroby?
Test nie zastąpi diagnozy, ale może pomóc uporządkować obserwacje przed wizytą u specjalisty.
Tylko wówczas, gdy pierwotną przyczynę stanowią czynniki emocjonalne.
F51.0 bezsenność nieorganiczna, F51.1 nieorganiczna hipersomnia, F51.2 zaburzenia rytmu snu i czuwania, F51.3 somnambulizm, F51.4 lęki nocne, F51.5 koszmary senne, F51.8 inne i F51.9 nieokreślone.
Zaburzeń snu spowodowanych zdiagnozowanymi schorzeniami somatycznymi oraz zaburzeń snu (organicznych) z kodu G47.-.
Strona wyjaśnia znaczenie kodu w klasyfikacji. Nie służy do samodzielnego stawiania rozpoznania. Jeśli kod pojawił się w dokumentacji, najwięcej powie o nim lekarz lub specjalista, który go wpisał.
Na liście są psycholodzy, psychoterapeuci i psychiatrzy z całej Polski, także online.