Zaburzenia orientacji przestrzennej - definicja

Objawiają się one brakiem orientacji w lewo i prawo na własnym ciele oraz w przestrzennych kierunkach, takich jak lewo, prawo, wyżej, niżej, do przodu, do tyłu, nad, pod itp. Dziecko w wieku 6-7 lat nie potrafi prawidłowo wskazać prawych i lewych części swojego ciała, w wieku 8 lat nie potrafi określić kierunków u osoby naprzeciwko siebie, a w wieku 10 lat ma trudności z określeniem położenia trzech przedmiotów względem siebie z użyciem terminów prawo, lewo i innych pojęć przestrzennych. W starszym wieku dzieci te mają problemy z rozumieniem rysunków, schematów, sytuacji przestrzennych, określaniem wzajemnego położenia elementów na ilustracjach oraz orientowaniem się na mapie. Mają także trudności w rysowaniu (np. nieprawidłowe proporcje, rozmieszczenie elementów, układ tabel i wykresów), czytaniu (np. przestawianie liter i fragmentów wyrazów, skakanie po wersach, trudności w dekodowaniu struktur logiczno-gramatycznych, odczytywaniu liczb i cyfr, np. 16 jako 61) oraz pisaniu (np. nieprawidłowe rozmieszczenie liter na kartce, mylenie linii, błędne rozpoznawanie podobnych znaków graficznych, takich jak 6 i 9, p i b, błędy w proporcjach i kierunkach zapisu, np. pisanie wyrazów czy działań matematycznych od prawej do lewej strony).

Inne definicje

Adoracja

Jest to szczególna forma uczucia, która wywołuje popęd płciowy, polegająca

Negatywizm

Negatywizm to opór, który może przybierać formę czynnego lub biernego