Pojęcie z teorii relacji z obiektem. Identyfikacja introjekcyjna, obok identyfikacji projekcyjnej, jest mechanizmem kształtującym wewnętrzny, psychiczny świat dziecka. Z tych dwóch procesów identyfikacja introjekcyjna pojawia się później, w trakcie rozwoju, i polega na inkorporacji, czyli włączeniu obiektu oralnego, a następnie zidentyfikowaniu się z nim. Następujące po sobie, nieustanne procesy introjekcji i projekcji, a później także mechanizm identyfikowania się z rodzicami, stanowią podstawę tworzenia wewnętrznych reprezentacji u dziecka, co w efekcie prowadzi do rozwoju dojrzałych struktur ego i superego.
Substytucja
Jeden z mechanizmów obronnych polegający na zastępowaniu nie zrealizowanych celów